”Ik ben Marije en ben de vrouw van Anton. Anton werkt via TMI op Bonaire als ambulanceverpleegkundige op de COVID-19 unit. Graag neem ik jullie mee in onze ervaring om met het gezin te vertrekken naar Bonaire zodat Anton hier kan gaan ondersteunen tijdens de coronacrisis.

Op naar Bonaire vanwege corona

Daar zitten we dan, 12.910 kilometer boven de oceaan, op weg naar Bonaire! Een maand geleden wisten we nog van niets. We zaten thuis en hadden te dealen met alle coronamaatregelen. Geen feestjes, geen uitjes en de kinderen thuis van school. Alleen Anton bleef aan het werk in Amsterdam. Zijn werk vond hij alleen niet zo leuk meer als het was. Alle gewone, voor hem leuke ritten, zijn er opeens niet meer. Alles draait om corona, zelfs die ene gewone rit. Verder is er overal de angst voor corona. Dit en het werken in beschermende pakken maakt het werk zwaar.

Het hele gezin mag mee

Opeens komt daar de vraag: Wie wil er naar Bonaire? Er is hulp nodig bij het opzetten van een nood Intensive Care vanwege de coronacrisis. Gelijk was daar interesse en ook een heleboel vragen. Zouden de kinderen en ik dan ook mee mogen? Als ik ga, zei Anton, dan gaan jullie wel mee! Onze jongste drie kinderen zijn, 16, 15 en 12 jaar. We hadden eigenlijk verwachten dat zij niet mee mochten, maar alles bleek anders. Binnen korte tijd was alles geregeld; paspoorten, scholen en tickets. We gingen echt op reis!

 

Vliegtuig Bonaire

De reis met het vliegtuig

Daar liggen ze dan de kinderen van ons, languit over de stoelen in het vliegtuig. Er is plek genoeg met maar 25 passagiers aan boord. Zo’n vlucht als deze zullen we niet snel nog eens meemaken. Als we zijn geland in Willemstad, lopen we tegen een muur van warmte aan. O ja, zo voelt dat 30 graden en nu nog met lange broeken. We wandelen naar ons volgende vliegtuigje. We passen er precies in met 15 passagiers en al onze bagage. Dit is wel even een andere vliegervaring. In het vliegtuig is het heel warm. Gelukkig is het maar een kwartier vliegen. Al snel zien we Bonaire voor ons liggen. Eindelijk we zijn er!

De aankomst op Bonaire

We worden opgewacht door de douane en de GGD. Er staat een prachtige gekleurde schoolbus op ons te wachten. Er zitten geen ramen in, dus heerlijk met de wind door onze haren worden we naar ons appartement gebracht. Het appartement is prachtig, met een groot balkon en airco in de slaapkamers. We zijn moe van de reis, maar het is nu pas zes uur ’s avonds.

In de koelkast staat eten voor ons klaar en lekker koel drinken. Aangezien het voor ons inmiddels middernacht is, duiken we snel in bed. ’s Nacht word ik wakker van de kou, de airco stond veel te koud. Anton is om 4 uur, al klaarwakker. We moeten nog even om schakelen en daar hebben we in elk geval alle tijd voor. Om acht uur zitten we met z’n allen aan het ontbijt. Nu zullen we hier onze draai moeten gaan vinden. Na onze koffers te hebben uitgepakt is het 10 uur en ligt er nog een hele dag voor ons.

ervaringsverhaal Bonaire bus 4

De quarantaineperiode

Gelukkig is de Xbox mee, spelletjes en gaan we diamond painting ontdekken. De kinderen hebben ook hun schoolwerk mee wat ze moeten doen. Gelukkig is de Wifi is ook prima, dus natuurlijk is er ook veel contact met het thuisfront. Onze oudste meiden willen graag weten hoe het hier is en familie en vrienden steunen ons om de quarantaine vol te houden. Want eerlijk na één week wil je echt wel eens weten hoe de zee voelt die je daar in de verte ziet liggen.

 

ervaringsverhaal Bonaire resort

 

Zeker voor Anton, die thuis zitten niet gewend is, vallen de twee weken niet mee. Als je ook nog weinig slaapt, zijn de dagen heel lang. Het werd zo erg dat hij probeerde te “ontsnappen”, maar de schuifpui hield hem tegen. Met gevolg een dikke snee boven zijn wenkbrauw. Dit moet geplakt worden. Gelukkig heeft een beetje verpleegkundige wel een tube lijm in zijn koffer. Dochterlief die misschien ook het vak in wil, kreeg zo mooi de kans om eens te oefenen. Ze heeft de wenkbrauw keurig dichtgeplakt.

Elke morgen moesten we onze temperatuur meten. Deze taak had Anton op zich genomen. Rond 10 uur werden we gebeld door openbaar lichaam Bonaire (een soort GGD) of we geen klachten hadden. Zo ook onze laatste quarantaine dag. Om 8 uur meten we onze temperatuur en om 8.15 hadden we groen licht!  Eindelijk mogen we naar buiten, wat we dan ook gelijk doen.

Het verkennen van Bonaire

Als wij de auto halen, duiken de kinderen in het zwembad. Met de auto maken we een rondrit over het eiland. We zien flamingo’s en hagedisjes schieten over de weg. De ruige zee, de boulevard en alle vrolijk gekleurde huizen van Kralendijk. Daarna zoeken we een rustige plek, waar we eindelijk zelf de zee in kunnen duiken. Onder water is het ook prachtig hier! Wat waren we moe na die eerste dag. In tijden hebben we niet zoveel meegemaakt en bewogen. Wat is het heerlijk om vrij te zijn, dat beseffen we ons nu extra goed.

 

ervaringsverhaal bonaire

 

ervaringsverhaal Bonaire Anton

 

Beginnen met het werken op de COVID-19 unit op Bonaire

De dag erna mag Anton dan eindelijk aan het werk. Hij kwam enthousiast thuis. Hij had zijn ogen uitgekeken en was ook veel bekenden tegen gekomen. Er waren ook dingen anders, maar één ding blijft hetzelfde, voor je medemens zorgen. En dat is nou net het liefste wat hij doet. Wij gaan het hier wel volhouden. Hoe heerlijk is het? Gelijk na je werk, heb je vakantie gevoel.”

Deel deze vacature

TMI maakt gebruik van tracking-cookies. Hiermee worden anonieme gegevens over uw bezoek opgeslagen om de website en uw ervaring te verbeteren.